Lumaktaw sa pangunahing content

#17

SUPERNOVA


the love I had for you
shattered into dust
it painted the night sky
and twinkled like the stars


my eyes can't see through
the thick fog, I can't even
properly breathe as my
heart keeps weighing me
down. the pent up feelings
were seeping through the
cracks. it's only a matter of
time until the trigger comes.


let me run away from you
let me run away from you
let me fly through the galaxies
before the stars explode


let me pass the gateway
of your heart, I want to leave
I want out, I accept defeat
you won the senseless battle
did you finally felt relief? 


does it really matter
who hurt who? who 
hit first? who leaves first?
we both suffer the same pain
doesn't matter how many scars
leave me alone, free me 
from your harmful grip
your pride can't even 
take the heavy truth


sailing through the bitter air
hovering me was our memories
the ship is gonna wreck
it'd only take a short time
before we collide someplace.

ー侘寂.

Mga Komento

Mag-post ng isang Komento

Mga sikat na post sa blog na ito

#29

  Drug Antagonism The candles we lit up are slowly burning out. The days for us are nearing its end. An unstoppable train came fast approaching, with unsteady breaks that made us wonder where we might end up crashing.  One thing is certain. We'll end up in different places. Different path. Different world. Different lives.  And this is the last time that we'll ever get to see our faces.  The bitter-sweet moments we shared would feel like a dream. We'd eventually forget our promises, secrets, and committed sins.  Everything about us would sink deeper into our subconsciousness, locked away in our memories. Prevent it from ever emerging to keep us away from our conflicts. We've done enough. Finally, we will be on our way as if nothing happened. And that's how it should be. It's better this way. Always been.  ー侘寂.
Mag-post ng isang Komento
Magbasa nang higit pa

#35

Kinalimutang Yugto Humihingi ako ng paumanhin sa mga iniwan ko'ng bakas,  pati sa mga bagay na nagpapaalala sa'yo ng ating wakas. Hindi naging maganda ang mga nangyari bago tuldukan ang pinagsamahan,  nanlalamig at nanginginig na inabot sa'yo ang aking kamay upang maayos na magpaalam. Patuloy na umaalingawngaw sa tainga ang lumipas na panahon, ilang puno na rin ang nagsilagas at matiyagang sumibol nang walang oras na sinusunod. Kumportable tayong nakaupo noon sa ilalim ng kadiliman,  natitiis ang malamig na Nobyembre dahil sa kwentuhang umaabot sa sukdulan.  Ngayon ko lang napagtanto na hindi naging mabait sa atin ang naturinang tadhana,  unti-unting tinutunaw ng oras ang munting alaala na ikaw ang nilalaman. Ngayon ay malabo na sa'kin ang nangyari nitong nagdaan,  ngunit sariwa pa rin ang matinding panghihinayang. Palaging hirap makahinga,  mga mata ko'y mariin na nakapikit. May nakapatong na malaking bato sa'king dibdib, at para ba'ng may mga nakatus...
Mag-post ng isang Komento
Magbasa nang higit pa

#64

‘Tigal’ Gigising ng maaga para panoorin ang panibagong araw na magsimula. Walang iniintindi kundi ang mga hubog ng ulap at sarili ko lang. Ang payapa na dito ko lang nakukuha, hinding hindi ko ipagpapalit kailanman. Dahil dito lang nararamdaman na ako lang ang nag-iisa. Ngunit sa isa pang ikot ng langit ay muling mawawala ang liwanag. Babalik na lamang sa munting silid. Titiisin ang dilim pati ang lamig nitong dala. Hanggang sa mangibabaw na ang takot at pagsisisi. Sa tahimik na kwarto ay may tumatakas na impit, at may hindi nakikitang mga kasama. Hahayaan nalang munang magpakalunod at habulin ang hininga. Bago bumangon at pagmasdan ulit ang panibagong araw na magsimula. ー侘寂.
Mag-post ng isang Komento
Magbasa nang higit pa