Lumaktaw sa pangunahing content

#24


Aeon

(tagalog)


Patuloy lamang ang takbo ng oras

Ni hindi kailanman bumabalik o humihinto

Ngunit puwedeng maulit, puwedeng ipagpatuloy

Sa ibang araw, sa ibang panahon


Tulad na lamang nang makilala ka

Nagawa kang mahalin at minahal mo rin ako pabalik

Sa mga araw na ikaw ang rason ng ligaya at lungkot

Alam ko na sa lahat nang pagkakamali noon, tanging ikaw lang ang naging tamang desisyon


Hindi ko manlang magawang pagsisihan

Kahit nang tuluyang binalot na ng lamig ang ating pagitan

Tayo'y pikit-matang nagpasya na 'wag nang patagalin at ihinto na

Hanggang ngayon ay naiisip ko'ng kaya ko pa

Na dugtungan ang lahat ng alaala

Sa ibang araw, sa ibang oras


Ngunit hindi na sa'yo. 


Patuloy lamang ang takbo ng oras

Hindi na kailanman babalik o hihinto

Kung ano ang natapos ay hindi na dapat pa na ipagpatuloy

Ngunit bakit nandito pa rin ako, mahigpit na nakakapit sa nakaraan? 


Sa kagustuhang maalala pa rin ang masaya at masakit nating kasaysayan, hindi ko na nagawang sumabay pa sa agos ng panahon.




(english)


Time just keeps running

It never comes back or stops

But it can be repeated, it can be continued

Someday, sometime


Just like when I met you

I came to love you and you loved me back too

In those days, you were the reason for the smile as well as the sadness

I know that of all the mistakes from the past, you are the only right decision I ever made


I can't even bring myself to regret it

Even when the cold filled the gap between us

With eyes shut, we decided not to prolong it further and put an end to it

Up until now, I think I can still

Continue the memories and add more

Someday, at another time


But not with you. 


Time just keeps running

It will never come back or stop

What has been finished should not be continued

But why am I still here, clinging tightly to the past? 


Wanting to still remember our happy and painful history, I was not able to keep up with the flow of time. 


ー侘寂.

Mga Komento

Mag-post ng isang Komento

Mga sikat na post sa blog na ito

#29

  Drug Antagonism The candles we lit up are slowly burning out. The days for us are nearing its end. An unstoppable train came fast approaching, with unsteady breaks that made us wonder where we might end up crashing.  One thing is certain. We'll end up in different places. Different path. Different world. Different lives.  And this is the last time that we'll ever get to see our faces.  The bitter-sweet moments we shared would feel like a dream. We'd eventually forget our promises, secrets, and committed sins.  Everything about us would sink deeper into our subconsciousness, locked away in our memories. Prevent it from ever emerging to keep us away from our conflicts. We've done enough. Finally, we will be on our way as if nothing happened. And that's how it should be. It's better this way. Always been.  ー侘寂.
Mag-post ng isang Komento
Magbasa nang higit pa

#35

Kinalimutang Yugto Humihingi ako ng paumanhin sa mga iniwan ko'ng bakas,  pati sa mga bagay na nagpapaalala sa'yo ng ating wakas. Hindi naging maganda ang mga nangyari bago tuldukan ang pinagsamahan,  nanlalamig at nanginginig na inabot sa'yo ang aking kamay upang maayos na magpaalam. Patuloy na umaalingawngaw sa tainga ang lumipas na panahon, ilang puno na rin ang nagsilagas at matiyagang sumibol nang walang oras na sinusunod. Kumportable tayong nakaupo noon sa ilalim ng kadiliman,  natitiis ang malamig na Nobyembre dahil sa kwentuhang umaabot sa sukdulan.  Ngayon ko lang napagtanto na hindi naging mabait sa atin ang naturinang tadhana,  unti-unting tinutunaw ng oras ang munting alaala na ikaw ang nilalaman. Ngayon ay malabo na sa'kin ang nangyari nitong nagdaan,  ngunit sariwa pa rin ang matinding panghihinayang. Palaging hirap makahinga,  mga mata ko'y mariin na nakapikit. May nakapatong na malaking bato sa'king dibdib, at para ba'ng may mga nakatus...
Mag-post ng isang Komento
Magbasa nang higit pa

#64

‘Tigal’ Gigising ng maaga para panoorin ang panibagong araw na magsimula. Walang iniintindi kundi ang mga hubog ng ulap at sarili ko lang. Ang payapa na dito ko lang nakukuha, hinding hindi ko ipagpapalit kailanman. Dahil dito lang nararamdaman na ako lang ang nag-iisa. Ngunit sa isa pang ikot ng langit ay muling mawawala ang liwanag. Babalik na lamang sa munting silid. Titiisin ang dilim pati ang lamig nitong dala. Hanggang sa mangibabaw na ang takot at pagsisisi. Sa tahimik na kwarto ay may tumatakas na impit, at may hindi nakikitang mga kasama. Hahayaan nalang munang magpakalunod at habulin ang hininga. Bago bumangon at pagmasdan ulit ang panibagong araw na magsimula. ー侘寂.
Mag-post ng isang Komento
Magbasa nang higit pa