Lumaktaw sa pangunahing content

#9

KIBO


Nawiwili akong pagmasdan ang balong at ang mga taong namamasyal. Maganda tignan ang paligid dahil dama mo ang sigla. Nakadagdag din ang nakamamanghang kulay ng dapit-hapon at ang paisa-isang pagsindi ng ilaw ng mga poste na nakapaligid sa parke sa ganda nang tanawin. 




Ramdam ang nag-aagaw na lamig ng gabi at ang init na mula sa hapon, tanaw ang pagdilim at natitirang liwanag ng kalangitan, rinig ang ingay ng nagdaang araw at ang dalang katahimikan ng gabi. 




Magulo. Payapa. Masaya. Taliwas sa namumuong tensyon sa pagitan naming dalawa.




Tahimik lang kaming kumakain sa isang magarang restawran, ngunit kahit anong elegante ng disenyo at kagarbo ang mga kagamitan ay hindi ko magawang pagtuunan ito nang pansin. 




Ramdam ko ang pagkabog ng aking dibdib, walang naglalakas loob na magsalita sa aming dalawa. Parehong kalmado ang hitsura at kalkulado ang pagkilos, pilit na iniiwasang magkamali. 




Tila nagpapakiramdaman dahil pareho naming alam na isang salita, isang salita lang ang kailangan.. upang mabago ang lahat. 




Hanggang sa halos wala nang natirang pagkain sa mga pinggan ay kapwa kaming tahimik, parehong malalim ang iniisip. 




Parehong alanganin, parehong nangangapa sa kalagayan ng isa, parehong takot sa pwedeng mangyari.




Bakit ayaw mo magsalita? Kailangan ba ako pa rin ang unang kumilos? Kahit ngayon ba ay saakin mo parin ipauubaya? O wala ka nang pakialam sa'ting dalawa?




Naramdaman ko ang pag-init ng aking mga mata kaya't bago pa man tumulo ang nagbabadyang luha ay agad akong tumayo at kinuha ang gamit ko. 




"Uuwi na ako, salamat sa pagkain." paalam ko nang hindi manlang siya tinitignan at mabilis na humakbang palayo. 


ー侘寂.

Mga Komento

Mag-post ng isang Komento

Mga sikat na post sa blog na ito

#29

  Drug Antagonism The candles we lit up are slowly burning out. The days for us are nearing its end. An unstoppable train came fast approaching, with unsteady breaks that made us wonder where we might end up crashing.  One thing is certain. We'll end up in different places. Different path. Different world. Different lives.  And this is the last time that we'll ever get to see our faces.  The bitter-sweet moments we shared would feel like a dream. We'd eventually forget our promises, secrets, and committed sins.  Everything about us would sink deeper into our subconsciousness, locked away in our memories. Prevent it from ever emerging to keep us away from our conflicts. We've done enough. Finally, we will be on our way as if nothing happened. And that's how it should be. It's better this way. Always been.  ー侘寂.
Mag-post ng isang Komento
Magbasa nang higit pa

#35

Kinalimutang Yugto Humihingi ako ng paumanhin sa mga iniwan ko'ng bakas,  pati sa mga bagay na nagpapaalala sa'yo ng ating wakas. Hindi naging maganda ang mga nangyari bago tuldukan ang pinagsamahan,  nanlalamig at nanginginig na inabot sa'yo ang aking kamay upang maayos na magpaalam. Patuloy na umaalingawngaw sa tainga ang lumipas na panahon, ilang puno na rin ang nagsilagas at matiyagang sumibol nang walang oras na sinusunod. Kumportable tayong nakaupo noon sa ilalim ng kadiliman,  natitiis ang malamig na Nobyembre dahil sa kwentuhang umaabot sa sukdulan.  Ngayon ko lang napagtanto na hindi naging mabait sa atin ang naturinang tadhana,  unti-unting tinutunaw ng oras ang munting alaala na ikaw ang nilalaman. Ngayon ay malabo na sa'kin ang nangyari nitong nagdaan,  ngunit sariwa pa rin ang matinding panghihinayang. Palaging hirap makahinga,  mga mata ko'y mariin na nakapikit. May nakapatong na malaking bato sa'king dibdib, at para ba'ng may mga nakatus...
Mag-post ng isang Komento
Magbasa nang higit pa

#64

‘Tigal’ Gigising ng maaga para panoorin ang panibagong araw na magsimula. Walang iniintindi kundi ang mga hubog ng ulap at sarili ko lang. Ang payapa na dito ko lang nakukuha, hinding hindi ko ipagpapalit kailanman. Dahil dito lang nararamdaman na ako lang ang nag-iisa. Ngunit sa isa pang ikot ng langit ay muling mawawala ang liwanag. Babalik na lamang sa munting silid. Titiisin ang dilim pati ang lamig nitong dala. Hanggang sa mangibabaw na ang takot at pagsisisi. Sa tahimik na kwarto ay may tumatakas na impit, at may hindi nakikitang mga kasama. Hahayaan nalang munang magpakalunod at habulin ang hininga. Bago bumangon at pagmasdan ulit ang panibagong araw na magsimula. ー侘寂.
Mag-post ng isang Komento
Magbasa nang higit pa